Je zou bijna gaan denken dat er een soort systeem in zit. Kijk, er zijn mensen die er heilig in geloven dat je met straffen dingen oplost, met verwijderen, opbergen of naar hun thuisland sturen van slechte mensen de wereld goed maakt. Er zijn mensen die geloven dat je door dominant te doen en iemand eens flink de waarheid te zeggen harmonie krijgt. Die mensen vind je op populistisch rechts in de politiek. Nou hoop je, dat als ze dat vinden, dat ze het straffen en verwijderen, dat ze het zeggen van de waarheid en het gebruiken van dwang net als de meeste Nederlanders overlaten aan de politie en de rechters en zo.
Wat blijkt, 25 procent van de fractieleden van de PVV heeft of een strafblad, of heeft dingen geschikt of staat onder verdenking. Is het dan zo, dat als je daar zo heilig in gelooft dat je de politiek in wilt, als je zo heilig gelooft in de juistheid van jouw wrekende wereldbeeld, dat je dan ook niet schroomt, je van je hart geen moordkuil maakt en ook in de privésfeer niet terugdeinst voor straffen en dwingen? Zou het dan zo zijn, dat als je zoiets gelooft, je er geen probleem in ziet om in de brievenbus van je buurvrouw te pissen, ondergeschikten seksueel te intimideren, valsheid in geschrifte te plegen, of geweld te gebruiken ?
Ik zei, je zou bijna denken. Er zitten in de PVV vast, net als overal, veel lieve bevlogen mensen, idealisten, mensen met een bijna autistische rechtlijnigheid, mensen die hun leven in dienst stellen van anderen, predikers en luisteraars, vast het hele mikmakscala wat overal zit. Maar toch, het blijft opvallend… 25 %.
Ik vraag me dan af onder welk soort omstandigheden dit soort strenge wereldbeelden kunnen ontstaan en groeien en de neiging om ernaar te handelen dringend wordt. Ik moet dan terug naar de eigen momenten, waarop ik een sterke aandrang voelde tot de waarheid zeggen, straffen en verwijderen. Aandrang voelde om het heft en het recht in eigen hand te nemen en eens flink op te treden. Dat was altijd onder stress. Als ik me onmachtig begon te voelen en niet begreep hoe ik met minder rigoureuze middelen ook een doel kon bereiken. Als ik niet meer begreep hoe het systeem werkte en waarom mensen deden wat ze deden. Als ik zag dat wat er gebeurde geen rekening leek te houden met MIJ met stressende hoofdletters. Aha, dan ontstond de neiging om stoer te gaan staan en ho te roepen en de wereld tot de orde te roepen. “Ik ben er ook nog, en ik vind dat ik niet zo ver hoef te wijken, wijk jij maar en als je dat niet wilt en doet dan zal ik eens….” Aha, ik begin helemaal te denken dat er systeem in zit. Had ik niet al eens eerder bedacht dat populistisch rechts veel mensen verenigt die de snelle veranderingen in een steeds complexer wordende wereld niet begrijpen en niet willen omdat men er bang voor is? Die tegen Europa zijn, mondiale bewegingen afkeuren, de islam niet begrijpen, de wereld zoals ze hem kenden door de vingers zien glippen ? En willen dat er wordt opgetreden tegen de symptomen die ze in hun eigen omgeving zien ? Als je als vertegenwoordiger van die wereld verantwoordelijkheid wilt nemen, hoe ziet zoiets er dan uit ? Stoer doen, blaffen en slaan ? Dat zou nog eens voorbeeldgedrag zijn…
Wat ik blijf weigeren te begrijpen is waarom serieuze partijen als het CDA en de VVD zich hiermee willen inlaten, als het niet op puur opportunistische machtspolitieke overwegingen is… En dan nog, opportunistische machtspolitiek die zich associeert met het soort straffende en verwijderende machtspolitiek van de PVV, met stoer doen, blaffen en slaan, kan alleen maar ontaarden… of begint hier het theorietje te ontsporen ?